Polskie Złoto

Naszkicowanie obrazu złotnictwa w Polsce w drugiej połowie XIX w. i XX w. jest zadaniem niezmiernie trudnym. Składa się na to kilka przyczyn. Przede wszystkim, poza dosłownie kilkoma omówieniami, które dotyczą sreber warszawskich z XIX w., działalności Józefa Hakow-skiego czynnego w Krakowie w drugiej połowie XIX w., czy tzw. Warsztatów Krakowskich, wyrobów należących do tzw. sztuki stosowanej oraz wykonawców biżuterii, brak opracowań przedmiotów reprezentujących interesujące nas kierunki. Mało są pomocne również katalogi zabytków, albowiem wyroby złotnicze należące do stylów historycznych i kierunków nowoczesnych nie były w nich w ogóle uwzględniane, a i teraz brane są pod uwagę tylko cenniejsze lub autoryzowane obiekty. Dorobku złotnictwa polskiego drugiej połowy XIX i XX w. nie ukazują też w pełni zbiory muzealne, ponieważ po prostu do ostatnich lal niewiele zakupywano tego rodzaju przedmiotów. Podobnie nie obserwujemy większego zainteresowania ze strony muzeów i dziś wyróżniającymi się wyrobami, które można by zaliczyć do złotnictwa, wykonywanymi obecnie przez artystów plastyków. Być może lukę tę wypełni nowo powstałe Muzeum Sztuki Złotniczej w Kazimierzu Dolnym. W tym stanie rzeczy większość interesujących nas obiektów, jeśli nie taginęła w czasie wojny i nie została wywieziona za granice kraju, pozostaje w trudno dostępnych zbiorach prywatnych lub po prostu nadal jest używana w życiu codziennym. W rezultacie oprzeć się wypadało na wszelkiego rodzaju drobnych nawet informacjach i dostępnych w różnych zbiorach obiektach. Z podanych wyżej względów nie możemy na razie wyrobom z drugiej połowy XIX w. i XX w., jak by należało, poświęcić kilku odrębnych rozdziałów.